متاسفانه بسیار دیر مطلع شدیم، عبدالحسین شریفیان مترجم و نویسنده ی بوشهری صبح روز دوشنبه 26 مرداد ۱۳۸۸در سن 83 سالگي در تهران چشم از جهان فرو بسته است. او در سال ۱۳۰۵ در بوشهر بدنیا آمده بود. دوران تحصیلی خود را با مدرسهی سعادت، يكي از چند مدرسهی ايران كه به شيوهاي مدرن در آن روزگار اداره ميشد، اغاز کرده بود. اما شريفيان جوان مجبور شد براي ادامهی تحصيل راهي شيراز شود که تا اخذ ديپلم در آنجا ماند.
او در مورد فراگیری زبان انگلیسی مینویسد: " ... در آموزش زبان هم اوضاع بدتر بود چونان كه ما معلمي داشتيم كه حقيقتاً زبان بلد نبود ولي درس مي داد. من از بدو آموختن زبان تا زماني كه به شيراز رفتم هر چه آموخته بودم از اولين معلمام ميرزا محمد رحيم بوشهري بود كه ايشان هم در هندوستان درس خوانده بود و بعد از فوت او ما مانديم بدون معلم زبان دان واقعي". شريفيان دوران آموختن تكميلي زبان انگليسي را در دوران دبيرستان كه با برخي از انگليسيها حشر و نشري داشت و در دوران سربازي طي كرد. او كه ميل بسيار به آموختن زبان داشت، در دوران سربازي در بخش ترجمه ميسيونري آمريكا مشغول شد. شريفيان پس از پايان دوران سربازي به استخدام يك شركت ژاپني در ميآيد و فعاليت خود را به عنوان مترجم حرفهاي آغاز ميكند. او همچنین در دانشكده زبانهاي خارجي دانشگاه تهران تلاش ميكند تا ادامه تحصيل دهد كه بر اثر فشار كاری و البته در اين ميان ازدواج، دانشگاه او را جا مي گذارد و او دانشگاه را رها ميكند. او روزها به ترجمه ی متون اداري مشغول بود و شبها به ترجمه رمان و داستان ميپرداخت.
از عبدالحسین شریفیان در سالهای عمر ادبی اش بیش از 40 کتاب ترجمه و هشت داستان کوتاه منتشر شده است. در عرصهی ادبیات نوجوانان و جوانان به دو اثر از او می توان اشاره کرد. نخست نوشته ی از او در نشریه ی "پیک جوانان" با عنوان "مکتبخانه ی ننه علی" که در نیمه ی دوم مهر ماه ۱۳۵۳ با تصویرگری غلامعلی مکتبی منتشر شد. در ابتدای این داستان اشاره شده است که مایهی داستان خاطرهای از حدود ۴۰ سال پیش، زمانی است که نویسنده در بوشهر زندگی می کرده است. اثر دیگر او ترجمهی کتاب "سرزمین و مردم پاکستان" نوشته ی هربرت فلدمن است که در سال ۱۳۴۹ در مجموعه چهره ملل توسط "بنگاه ترجمه و نشر کتاب" منتشر شد.
پيكر این مترجم خوب کشورمان روز ۲۸ مرداد در قطعهی نامآوران بهشت زهرای تهران به خاك سپرده شد. یادش گرامی باد.